“Şiir Aklın Türküsüdür.” Nusret Karaca’dan “şiirler”

“Şiir yaşantının yüreği” der Mehrizat. Arif Damar ise; “Şiir depremdir, gök gürültüsüdür.” Salah Birsel, “Şiir seven insanı da sever” demişti bir söyleşimizde.

ŞAİR

Bir tek şiir seçti şair
Onca şiir arasından
Hepsi hepsi üç beş dizeydi
Birini ayırdı diğerlerinden
O dize kendisiydi

Çiçeği bir kez kokladı şair
Tomurcuklar açtı düşüncelerinde
Bahar geldi dallarına ağaçların
Her yanı şiir oldu
Tek dizeydi yine
Adı “Sevgi”ydi

Bir kere tutuldu şair
Kalemini bir kere kullandı, sevdiği için
Yokluğunda bir kere ağladı
Bir kere düşündü
Yanındayken bir kere dokundu saçlarına
Bir kere sarıldı
Bir kere öptü dudaklarından
Yüreğinde bir yer de ona açtı
Yalnızca bir sözcük
O da “aşk” tı

Gökyüzünü bir kere tanıdı şair
Sonra uçtu gitti güvercin kanatlarından
Uçsuz bucaksız maviliklere
Kalemi de hala ütopyalar peşinde koşuyordu
Yeryüzünde kendince 

Evlendi şair
Bir kızı, bir de oğlu oldu
Kızının adını “Sevgi”
Oğlunun adını  “Barış” koydu

Bir kere doğdu şair herkes gibi
Ama bin kere yaşadı doyasıya
Hep yanında taşıdı kağıdı kalemi
Hep koynunda sakladı
İsim vermedi yazdıklarına
Ne öykü dedi ne de şiir
Başkaları açtılar yüreğini
Baktılar, okudular
Dediler ki “Dolu dolu yaşamış adam”
Her anı şiir
Anladılar ki; o şair

PEMBE ZARF

Bir pembe zarf yolla bana
İçinde kurumuş gül yaprakları olsun
Ne bir resim çıksın içinden
Ne de üç-beş satır
Yeter ki ellerin güllere değmiş olsun

RENGARENK

Bu kadar mı güzel bakar insan
Mavi bu kadar mı derin
Bu kadar mı yaralar kırmızı
Yeşil bu kadar mı yakar

GÖZLERİN

Çok yakından geldi sesin
Dur
Yaklaşma
Bırak
Sende kalsın gözlerin

MEVSİM

Dal kuru
Yapraklarda gözyaşı
Suya hasret toprak
İyi ki geldin yeni mevsim
Bak ben karşıladım seni
Yeni şiirlerle kucakla
Unutma
Her AŞK’ın
Her MEVSİM’in şairiyim ben

ŞİMDİ

Ben senin gülüşünü özledim
Vapurdan inişini
Şimdi
Kıyılara değil
Yüreğime vuruyor dalgalar
Soruyorsun nasıl geçti diye
Öylesine sıradan bir gündü
Gün battı
Vapur geldi
Sen yoktun
Üşüdüm

İNSAN!

Etrafta kan kokusu var
Nefrete bulaşmış el, tetikte
Etrafta barut kokusu
Namlunun ucu kime çevrili
Kim saklar karanlık yüzünü
Etrafta sis var
Etrafta kol/bacak
Utanıyorum
Çık artık ortaya
Nereye saklandın
Ey insan!

GÖÇ

Göç mevsimindeyken leylekler
Sen hangisinin kanatlarıyla uçtun gökyüzüne
Bak bulutlar gözüktü ansızın
Yeryüzüne düşmeden yağmur damlaları
Gözyaşları ıslattı bedenimi
Rüzgar mı çıktı ne
Yaz gününde de
Üşür mü insan

SORU-YORUM

Söyleyin

Şiirin neresindeyim ben

Öykünün neresinde

Hangi defterin

Yaprakları arasına sıkışmış kalemim

Beynimde

Hiç dinmeyen gel-git dalgaları

Gökkuşağı kaplamış yüreğimde

Söyleyin

Daha kaç aşk’a yer var

Bir Cevap Yazın