Varlık Var olmaya Devam Ediyordu

Burcu Çengel

Her şeyin ve herkesin yerli yerinde olduğunu düşünüyordum. Ağaçlar yerli yerindeydi, yollar, arabalar.. insanlar yerli yerindeydi, bulutlar, dağlar, denizler.. Bakıyordum ileriye doğru, yürürken bazen de, belki çoğu zaman yere ve önüme baktığımı, düşünmeye başladım. Bulutların benimle birlikte, güneşli havalarda, sonsuz ve her yeri kaplamış maviliğin altında yürüdüğünü, çoğu kere de beni geçtiklerini gördüm. Yetişmek mümkün değildi bulutlara.

Denizlerdi sabit olan, sonuçta orda durup duruyorlardı işte. Bazen rengi değişse de…akşamları, güneşin az veya hiç ortada olmadığı zamanda renkleri birden değişiyordu. Ne çok rengi vardı denizlerin. Akşamları koyu karanlıklara, ıslak büyük bir kütleye dönüşürdü. Dalgaları kıyıya vurup beyaz köpükler dağıttığında insanlar daha fazla neşelenirdi. Masalar kururlardı deniz kenarlarına ve bir çay içimi sahilde oturur, dünyaya, daha çok kendi dünyalarına dair anılar anlatırlardı.

Varlık var olmaya devam ediyordu. Varlık, onun tam olarak ne olduğunu hala tam anlayamamıştım. Çevremizde gördüğümüz hareketsiz bütün her şey miydi varlık, yoksa düşüncemizde şekillendirdiğimiz şeyler miydi.. Kafamın içindeki bütün bilgilerimi silmek veya unutmak istiyordum. Yeniden tanımlamak ve adlandırmak istiyordum her şeyi.. Bu mümkün müydü.. Niye denize deniz diyorduk, veya buluta bulut.. Bu kelimeler var olanı adlandırmaya çalıştığımız şeyler, gerçekte onları tarif ediyor muydu..

Konulmuş kurallara göre yaşıyoruz. Çevremizde hep olan bitene göre adımlar atıyoruz. Varlık, biz olmasak da devam edip gidiyor. Ben olsam da olmasam da bulutlar akıp gidecek. Güneş doğacak ve batacak.. Dalgalar, bazen azacak ve sahillere kuvvetli ulaşacak, kayalıkları dövecek. Sıradan insanlar hiçbir şey duymadan, görmeden, algılamadan yaşayıp gidecekler. Varlık devam edip duracak. İnsan bilinci algılamayı bıraksa bile varlık devam edip duracak.

İşte deniz kenarındayım. Dalgaların, denizin boğucu, ölümü davet edici gücünü hissediyorum. İnsanlar dalgalara neşeyle bırakıyorlar kendilerini, bense korkuyordum. Korku ilmek ilmek yayılıyor. Tuhaf bir iç acı. Sessiz ve ürkütücü.. Denizin her tarafı kaplayacağını hissediyorum.

Varlık devam ediyordu. Benden sonra da devam edecekti. Koyu karanlık dalgalar üzerime üzerime geliyordu.

Bir Cevap Yazın