Zamanın ve Mekanın İçinde Olmak

Turgut Çoklugil

Akşam erken yatıyorum ve sabahın köründe kalkıyorum. Çocukluğumdan beri çalışıyorum. Küçük bir sahaf dükkanım var.. Emekli olduktan sonra pasaj içindeki bu dükkanda geçiyor çoğu zamanım. Annemle birlikte oturuyorum. Her gün Avrupa yakasıyla Asya yakası arasında gidip geliyorum. Bazen vapurla, bazen metrobüsle..

Aslında ben vapurları daha çok seviyorum. Avrupa yakasında oturup Asya yakasında işyeri olması çok önemli. Benim için zevkli, mutluluk verici bir şey.. Aslında oldum olası kitapları severim. Adeta onlarla doğdum, onlarla hayatıma anlam veriyorum. Şiir yazmayı da belki onların sayesinde öğrendim. Kendimi ifade etmemin aracı olarak şiir, yazının diğer alanlarından bana daha yakın oldu.

Bu belki kelimelerin gücü şeklinde yansıyor hayatıma. Kitaplar ve kelimeler hep hayattan önce yer almıştır dünyamda.. Sevdiğim yazarlar olmuştur hep. Arkadaşlarımdan ilk kopuşlarım bu kitaplar yüzünden olmuştur. Oyunlara ara verdiğim, sevdiğim futbolu bırakışım. Hep kitaplara düşkünlüğümden dolayı. Üniversitede bile tercihim daha çok kitap okuyabileceğim bölümler olmuş ve tarih okumuşum.

Yıllarca orta okul ve liselerde tarih öğretmenliklerinden sonra, sahaf dükkanı açışım tesadüf değil aslında, sevginin yol açtığı bir şey. Benim için iyi de oldu. Sahaf, kitap, insanlardan farklı yönlerimi ortaya çıkardığı için çok önemli benim için. Şiir yazma da.. Şiir belki yazıyorum ama, hala kendimi şair olarak nitelendiremem. Gerçek şairleri düşününce benimki biraz acemi merakı gibi bir şey.

Aslında her gün zamanı ve mekanı algılamamın değiştiğini, farklılaştığını gözlemliyorum. Öyle düşünüyorum hiç değilse.. Zamanı ve mekanı farklı algılamak okumakla ilgili, hiç değilse benim için.. Şiir de kitaplar da bana hep farklı ufuklar kazandırmıştır. Okumaktan kaçan veya hiç okumayan, okumanın, doğal olarak anlamanın ne olduğunu bilmeyen insanların nasıl insanlar olduğunu anlamıyorum. Bir insan niye okumaz ki?…

Vapurlarda, trenlerde, kafelerde rastladığım insanların hep kitapsız olduğunu görmem bana hüzün veriyor belki vermesine ama, yapacak da bir şey yok. Kitap okumanın bir yetenek olduğunu düşünmeye başladım. Herkes o yeteneğe sahip değil…

Bir Cevap Yazın