Ümit Gezgin
Sabahın mahmurluğunda yola çıktım.. baktım martılar da açık maviliğe doğru ilerliyor.. apartmanları sarmış yeşillikler, ağaçların dal ve yaprakları vardı.. sağlı sollu lüks araçlar vardı.. sahipleri park edip gitmiş.. evlerde yaşlılar vardı ve evden çıkamıyorlardı artık onlar..evlerin yakınındaki kafelere de gidemiyorlardı.. kafeler ağzına kadar gençlerle doluydu oysa…
Martılara yakından bakıyordum.. mutlaka orda bir yerde yiyecek bir şey görmüştü kuşlar.. denizde balıklar kalmadığı için, onlar da karada artık yiyecek arıyorlardı.. otoparkları olmayan binaların önü araçlarla doluydu.. martılar bu nesneleri nasıl algılıyordu merak ediyordum.. bizim gördüğümüz ve düşündüğümüz gibi görmüyorlardı dünyayı, çevreyi…
Yollarda sadece araçlar, otomobiller, kamyon, minibüs ve otobüsler yoktu.. sabah koşuya çıkmış gençler vardı.. yaşlılar vardı.. gökyüzü maviliğine bakıyordum tek bulut yoktu.. güneş yok ortalıkta.. binaları da görüyorum, kıyı kıyı güneşi almışlar ama sanki kimse yaşamıyormuş veya terkedilmiş gibi de binalarda bir hava vardı.. sonra binalar tabut gibi birbirine benziyordu.. yenileştireceğiz diye binalar tek tip hale dönüştü, ruhunu ve kimliğini kaybetti…
Resimlerimde de mekanı soyutlaştırıyor ve renkli hale getiriyorum.. gökyüzü maviliğini gözetiyorum resimlerimde.. insan figürlerini de soyutlaştırıyorum.. hareket halindeki insanların bedensel varlığı, dış görünüşleri soyutlaşıyor, gidiyor ve değişiyor sürekli.. kimse kendi bedeninin varlığını bilmiyor.. sadece varlık değil.. Leyla İpekçi’nin Sinan’ın Mayası kitabında mezara tabutla indirilen cenazeler var.. o kadar yabancılaşmış ki Fransız koleji mezunu Leyla İpekçi, daha yaşadığı ülkenin, kültürün mezar ritüelini bilmiyor.. nasıl edebiyatçı oluyor böyleleri anlamak zor…
Gölgeler iyice uzamaya başlamış asfalt yol üzerinde.. kaldırım kenarlarında dizilmiş araçlar yüz yıl gibi orada duruyordu sanki.. ağaçlar da park edilip unutulmuş araçların üzerine sarkıtmıştı kollarını, yeşil, parlak ve hayat dolu yapraklarını…
İlk yorum yapan siz olun