Ümit Gezgin
Doğayı çiziyordum ve estetik olarak dönüştürmek istiyordum..çevre, mekan ve şehir doğasının kendine özgü gerçekliği vardı ve ağaca, uzaklaşıp giden insanlara, kuşlara bakıyordum.. sonra gökyüzü maviliği ve beyaz kuğu gibi süzülen bulutlara bakarak yürüyordum.. çiziyor ve boyuyordum.. varolmanın eşsiz hazzı ve mutluluğuydu işte bu…

Yol uzayıp gidiyordu.. gökyüzü aydınlıktı ve gökyüzüne bakan pek bir insan da görmüyordum doğrusu yürürken.. sallana sallana yürüyenler vardı.. kadınlar daha çekingen yürüyordu.. erkekler kabadayı gibi.. durun döveceğim, diyorlardı adeta lisanı halle…

Feneryolu Sitesi’ni görecek şekilde Feneryolu Bağdat Caddesi ışıklara çıkmış, yeni yapılan binalarla birlikte eski binaya bakıyor ve yaptığım resmi tutuyordum.. yaptığım resim gördüğüm görüntü değildi.. aslında gördüğümüz gördüğümüz değildir, diyordum kendime.. resim sanatının bakılan ve görünenin yansıtılması olmadığını, biliyordum…

Biraz daha ilerledim ve siteye cepheden baktım.. arkasında daha yüksek binalar çirkin bir var oluşla dizilmişti.. ne de çok insan yerleşmişti bu binalara ve araçlar çoğalmış, insanlar kafeleri, kaldırımları doldurmuştu.. hızla da eski binalar yıkılıyor ve yenileri yapılıyordu.. elini sallasan yeni inşaat şirketlerine çarpıyordunuz…

Yürümeye başlamıştım Kızıltoprak’a doğru.. yine önceden çizdiğim resmi tutarak manzaraya baktım ve manzaranın resimle birlikte fotoğrafını çektim.. manzara başkaydı ve çizdiğim resim başkaydı.. başka yerde çizilmişti sonra ve yine başka yerde boyanmıştı.. şimdi yine başka bir yerde de fotoğrafını çekiyordum…

Sonra üniversiteye, kampüse gitmiştim ve geniş alandan binaları görecek şekilde resmimi göstererek fotoğrafını çekmiş ve aslında buraların daha ormana dönüşen bir yapıda olduğunu gösteriyordum.. evet, biz burada öğrenci olarak okurken daha yeşil ve daha çok ağaçları vardı buranın…






İlk yorum yapan siz olun