Ümit Gezgin
Güneşli bir pazar günüydü ve dışarıya çıkarak gözlem yapmak ve resim çizmek, uygun bir yer bulursam da kitap okumak ve notlar almak istiyordum.. gündüz not alıyor, gece de yazı yazıyordum.. gece benim için yazı yazma zamanı, gündüz de resim çizme, kitap okuma, notlar alma zamanıydı…
Güzel ve güneşli, yer yer, sevimli şirin bulutlu bir gündü ve Fenerbahçe’nin oralardaki köşkleri düşünerek ve bazı köşkleri, kırmızılı köşk gibi yanından geçerek ve zaman zaman da kah fotoğraflarını çekerek kah resimlerini çizerek dolaşıyordum zaman zaman…
Kırmızılı köşk önemliydi.. zamanın levantenlerinden birinin köşküydü deniz kenarında.. o zamanlar denize bitişikmiş.. sonra sonra önünden yol geçmiş, marina yapılmış ve köşk de dönemin zengin Türk ailelerinden birine satılmış ve o da köşkü muhafaza ederek bahçesine villalar yaptırmış.. asırlık ağaçlar da korunmuş.. hala asırlık ağaçları görüyor ve resimlerini çiziyor, fotoğraflarını çekiyorum…
Çimenlerin üzerinde dolaşıyordum.. çiçeklere, bitkilere, yoncalara, gül yapraklı goncalara bakıyor, yeni fidanları da eskilerinden ayırıyor ve asırlık ağaçların resimlerini çiziyor, sonra da güneşle birlikte çevrenin fotoğraflarını çekiyordum.. çalılar çırpılar.. güneşe doğru yolculuk yapar görünen beyaz martılar ve bulutlar vardı.. düşünüyordum bunların resimlerini nasıl yaparım, diye.. sonra bunlar, bütün gördüklerim nedir ve neye benziyor, diye de geçiriyordum içimden…
Ağaçlar budanmış..yeni sanıyorum bu Yoğurtçu Park’ın girişindeki ağaçlar.. asırlık olanları hepten ortadan kaldırmış belediye.. ne zaman yapmış bunu görmedik duymadık.. kısa gölgeleri koyu yeşil uzanıyordu kaldırıma.. çimenlerin üzerinde de ağaçların, çalıların koyu yeşil gölgeleri vardı ama.. bu gölgeleri umursayan kimseye de rastlamadım…
İlk yorum yapan siz olun