Ümit Gezgin
Güneş gökyüzündeydi Erenköy’e doğru ilerlerken.. Bağdat Caddesi’ne inecek ve geniş kaldırımlardan Feneryolu’na doğru gidecektim.. bol fotoğraf çekecek ve uygun olduğu yerde de bir kafede oturarak resim çizecektim.. belki yazı yazmak için de defterimi çıkaracaktım.. ayrıca kitap ve kırtasiye satan dükkan da arayacaktım…
Yeni yapılan binalar vardı ve güneş büyüyerek mavi sonsuzlukta kendini ayan beyan gösteriyordu.. apartman apartman.. her yer, ağaçsız apartmanlarla doluydu.. insanlar küçük, minicik varlıklara dönüşmüştü bu apartman dünyası içinde… Çöp konteyneri vardı, eskimiş ve dağılmak üzere gibi duruyordu paslanmış bir vaziyette, kaldırım kenarında.. parlak otomobiller geçiyordu asfalt yoldan… Tek tük de ağaçlar vardı.. kaldırımda aheste aheste yürüyen genç yaşlı insanlar…
Erenköy, Bağdat Caddesi’ne çıkacaktım ve orası çok kalabalıktı.. sokağın ucunda görünüyordu.. çam ağaçları, yöresel ürünler marketi.. yöresel ürünler son zamanlarda popüler olmaya başlamıştı.. her yerde karşıma çıkıyordu bu yöresel ürünler.. ne demekse artık… Bir beyaz Köşk görüyordum ilerde.. iyi yıkılmamış, yerine apartman dikilmemiş diyordum kendi kendime.. onun fotoğrafını çekerek, aşağıya Bağdat Caddesi’ne doğru ilerlemeyi sürdürdüm…
Sonunda Bağdat Caddesi’ne çıkmış, yoğun kalabalığı yürüyüş yaparken görmüştüm.. nereye gidiyordu bu insanlar caddeye çıkma heyecanıyla.. herkes caddeye çıkıp ileri geri yürüyor, uygun bir kafeye oturup sohbet ediyordu…
İlk yorum yapan siz olun