Ümit Gezgin
Bulutlar Bostancı’ya doğru uzanıyordu sessiz ve şiirsel.. sonra şiir duygu yüklü anlam değil miydi.. işte, bulutlar da duygu yüklüydü bugün ve sonsuz maviliğin içinde dalgalanıp duruyordu binalar, ağaçların, yolların, tüm griliklerin ve insanların üzerinde…

Kimler yaşıyordu bu binalarda.. buradaki binaların satış bedeli yüksekti.. elli yüz milyon liraya daireler satılıyordu ve kiralar da en az yüz bin liradan başlıyordu… Eski ağaçlar kaldırımların ortasında duruyordu.. belediye eskimiş ağaçları ya buduyor ya da kesip atıyordu…



Bağdat Caddesi Feneryolu’na çıktım, Kızıltoprak’a doğru caddeden yürüyordum.. aynı zamanda da Feneryolu Sitesi binasının fotoğraflarını çekiyordum.. yanında da başka apartmanların yapılması başlanmıştı.. eskileri yıkılmış, yerine yenileri dikiliyordu.. müteahhitler ne kazanıyordu büyük rant alanı olmayan yenilenen binalardan, doğrusu merak ediyordum.. özellikle Bağdat Caddesi kenarı binaları yüksek yapamıyordunuz… Her yer inşaat olmuştu.. neden yapılıyordu bu inşaatlar.. kimse bilmiyordu.. yenilenme deniliyordu ama, yükselen binalar metrekareleri düşürüyordu…

Kaldırımdan aşağıya doğru, Kızıltoprak’a doğru yürüyordum.. binaların alt katları dükkandı.. kimi oto galerisi, kimi market, kimi halıcı, eczane.. bazı binalar da hastaneye çevrilmişti.. eczane ve hastane artık her yerdeydi ve bunu insanlar artık yadırgamıyordu.. otopark sorunu ciddi boyutlara ulaşmıştı ve arabası olanlar otopark bulmada zorlanıyorlardı…



Binalar yıkılıyor, yeni binalar yapılıyor.. Feneryolu Sitesi binası tek eski, yıkılmaz bina olarak ortalıkta duruyordu.. arkadaki binalara bakıyordum, özellikle demiryolunun arkasındakiler ne kadar da yüksekti.. kimler yaşıyordu buralarda ve ne düşünüyorlardı.. dünyanın değişik yerlerindeki binalarda yaşayanlar arasında da neler düşündüğünü merak ediyordum… Ama biliyordum ki, sanat ve kültürle uğraşan pek insan kalmamıştı artık ortada.. kitap okuyan, gazete okuyan da ortalıktan çekilmişti…






İlk yorum yapan siz olun