Ümit Gezgin
Ağaçlar, yollar, binalar, araçlar ve insanlar.. resme dönüşüyordu.. yürüyordum ve bir köşede durarak önceden çizdiğim resmimi göstererek fotoğraf da çekiyordum.. fotoğraf neyi anlatıyordu, diye de düşündüğümde.. hem resmimi ve resmimin anlamını gösteriyor, ne anlattığını da gösteriyor ve aynı zamanda da arka planda başka bir görüntüyü gösteriyor.. resmin görüntüsü ve gerçekliği ile fotoğrafın gerçekliği birbiriyle hem ilintiliydi hem de ilintisiz…

Gösterilen ne burada.. bakıyordum ve çıktığım yerde, hafif bir yağmur da vardı.. gördüğüm, fotoğrafını çektiğim yerin resmini yine çizmemiştim.. başka yerlerden ilhamla resim çiziyordum.. bu bir gerçekliğin tanımı değil, bir tür empresyonizmdi.. yani izlenimcilik.. izlenimcilik olayı da izlenimin kişisellikle harmanlanıp, estetik olarak yorumlanması olayıydı.. ben de zaten öyle yapıyordum.. baktığım yeri dönüştürüyordum.. sanat bir dönüştürme, özgün kılma, yorum yapma alanı ve özgürlüğüydü zaten…

Neresiydi burası.. bazen karıştırıyordum mekanları.. çünkü bütün mekanlar artık birbirine benziyordu.. ağaçlar, binalar.. özellikle binalar.. eski apartmanlar yıkılıyor ve yerine birbirinin benzeri apartmanlar yapılıyordu.. peki bu apartmanların depreme dayanıklı olduğunun kanıtı neydi.. estetiği yoktu zaten ve şehirde yaşayan insanlar da gitgide robotlaşıyor ve birbirine benziyordu…

Bir ara güneş çıktı.. parça parça yayılmıştı güneşin ışıkları çimenlerin ve ağaçların kenar ve köşelerine.. bakıyorum.. ne arıyorum burada, diye de bazen kendime soruyorum.. resim sanatı olmazsa buraların da anlamı olmayacak.. sürekli görüntü de değişiyor aslında…

Derin bir perspektif görüyordum önümde.. bulutlar mavi renge karışıyordu.. yine güneş, yine ve sonsuza kadar.. ağaçlar, yapraklar, çimenler ve kaldırım taşları parlıyor, coşuyor ve sonsuzluğa gidip geliyordu.. yaptığım resmi manzaraya tuttum ve karşıtlığı hemen anladım.. aslında karşıtlık içinde de sanatsal bir gerçeklik vardı…

Feneryolu’nun oraya, hemen Bağdat Caddesi üzerine çıktım.. büyük Migros vardı yanımda ve karşıda da bir zamanların Dünya Göz Hastanesi’nin tarihi köşkü duruyordu.. tarihi köşk şimdilerde dispanser olmayı bekliyordu… Araçlar duruyor, hızla ilerliyor ve motorlar da sürekli klakson çalıyordu…






İlk yorum yapan siz olun