Ümit Gezgin
Doğada renkler birbirine karışıyordu.. ben de renkleri değişik algılıyor ve giderek de doğadaki renklerle karşıtlık oluşturuyordum bazen.. doğayı renkle mi yoksa biçimle mi algılıyorduk.. bunu Cezanne bile çözememiş ve durmadan aynı kasabada, aynı dağı ve giderek uzak görüntüleri çizmişti… Nasıl görüyordu doğayı ve en önemlisi nasıl düşünüyordu.. herhalde, diyordum içimden.. O’nun düşünmesi renk, biçim, çizgi ve kompozisyonla gerçekleşiyordu…

Gerçeklik nedir ve bunu nasıl bilebilirdik.. elbet daha da ilerde sanatsal gerçeklik.. sıradan insanın günübirlik kaygı ve değerleri içinde gerçeklik sorgulaması, giderek sanat nedir, algılaması ve bilinci, en azından bilgisi yoktu.. sonra kaygısı olmayan insanın sanatla veya gerçeklikle bir alakası olamazdı…

Bulutlar gökdelenlerin arkasında toplanmış, oradan bana doğru geliyorlar ve Kadıköy’e doğru gidiyorlardı araçlarla birlikte.. daha çok özel otomobil vardı, araçlarda ve tek kişi bulunuyordu.. ne lükstü böyle yaşanan.. keyif için araç kullanıyordu insanlar ve sabahın alacakaranlığında bazen dışarı çıktığımda hala Bağdat Caddesi’nde bir sürü lüks otomobil görüyordum ve motor.. gençler kullanıyorlar.. dolap beygiri gibi Bostancı Kızıltoprak arasında gidip geliyorlardı hava atmak için.. havalı gençlerdi bunlar.. altlarında anne-babalarının lüks araçları…

Ruhu arıyordu Platon.. onun akıl, duygular ve arzulardan oluştuğunu, söylüyordu.. günümüz insanın da arzular ve duygular ayyuka çıkmış, ama akıl kendisini terketmiş gibiydi adeta… Ben de resmi tutmuş doğa, çevre ve gerçekliğe adeta ayna gibi yansıtmıştım onu.. bir tezatlık vardı gerçeklik, görüntü ve resim arasında…

Seyreliyordu bulutlar ileriye, Kadıköy istikametine doğru.. sağda bir apartman vardı hızla bitirilmeye çalışılıyordu.. karşıda da bir apartmana yeni başlanmıştı.. ne çok yeni bina yapılıyordu böyle ve buralarda, milyon dolarlara satılan bu binalarda kimler oturacaktı acaba… Çizdiğim ve boyadığım resimde bir anlam vardı.. herkese göre değişen bir anlam ve yine herkesin gördüğü gerçekler, estetik etkilenme ve düşünce…

Varlığı düşünceye bağlamıştı Descartes.. düşünüyorum öyleyse varım, demişti.. ne demekti bu, kimse de üzerinde düşünmemişti.. var olabilmek için illa düşünmesi gerekiyordu insanın.. ya hayvanlar, onlar hiç düşünmüyorlar mıydı.. onlarda benlik farkındalığı ve bilinci yok muydu.. onlar da korkuyor, acıkıyor, kendilerini savunuyor.. aile kuruyor, çocuklarına bakıyordu.. onların da kendilerine göre duygu ve düşüneleri vardı.. var olduklarını nasıl hissediyorlardı o ayrı bir mesele… Bunu daha çok baktığım yere, resmimi de çevirince daha iyi anlıyor ve zamanın su gibi akıp gittiğini hissediyordum.. Salah Birsel’in bir zamanlar söylediği gibi.. yaş ilerledikçe zaman da su gibi akıyor.. haftalar günler gibi kısa geçip gidiyordu…






İlk yorum yapan siz olun