Nusret Karaca
29 Ağustos 2024 Perşembe
Bugün yine Kadıköy’den Haliç’e yolculuk…
13.00 Vapuru suları yara yara yol alıyor tarihin Khalkedon’undan Golden Horn’una doğru.
…
Yetiştiğim semtime aidiyet duygumu hiç yitirmedim.
Çocukluğum,delikanlılık,öğrencilik ve öğretmenlik günlerim…
..
Eyüpsultan iskelesindeyim.
Ruzgâr yüzümü hafiften okşuyor saçlarım uçuşurken.
Bir fotoğraf karesi daha giriyor telefon galerime…
…
İlk uğrak yerim Artİstanbul Feshane.
Osmanlı Devleti’nin Feshanesi.
Bir zamanların Sümerbank Fabrikası.
Geçtiğimiz aylarda bazı sergi ve söyleşilere sürüklemişti beni ayaklarım.
Alanda yeni açılmış bir mekân çarpıyor gözüme.
Güzel dizayn edilmiş.Adı “Lokanta Safderun”
Merak!
Çalışanlarla tanışıyorum.
İletişim numarasını rica ediyorum.
Ayaküstü söyleşiyoruz.
Çalışanları güler yüzlü. Kısa bir sohbet…
Sonra Artİstanbul Feshane binası…
Yeni döneme etkinlik hazırlıklıları sürüyor.
Kütüphanede bir söyleşi var.Sonra
Bel-Tur’da bir bardak çay.
Ardından kısa bir tramvay yolculuğu ile ver elini Silâhtarağa.
Emniyettepe’deyim.
Arkadaşlarla kucaklaşma.
Kimlerle karşılaşabildiysem.
Sıcak,samimi sohbetler orada da sürüyor.
Bilgi Üniversitesi yanı bir zamanlar sabit pazardı.
Top oynadığımız çayır artık otopark.
Kulaklarım çınlıyor.
Sanki mahalle maçımız var.
Dönüşte Eyüp Çarşısı…
Foto Metin’in anısına arşiv bölümünün de bulunduğu pasajda iki bardak çay,yanında tarihi Akmanoğlu Fırınından bir sıcak simit.
Metin Dede’nin Şark Kahvehanesini arıyor gözüm…
O da tarihin derinliklerinde.
Eyüpsultan Camii kalabalık…
Güvercinler arasından sahile yürüyüş.
Kaptan Paşa Camii altında “Eyüp Oyuncakları”na takılıyor gözüm.
Okulum tarihi eski Eyüp Lisesi binası. “Reşadiye Numune Mektebi”
Okuduğum sınıflardan birinin penceresine bakarak sanki o yılları yaşıyorum…
…
Ve Kadıköy’e dönüş yolu…
İskeledeyim.
Vapur hareket ediyor…
“Haliç’te Gün batımı”
Arşivime bir kare daha!
Bugün ve daha önce çekilen fotoğraflardan bazılarını seçip ayırıyorum yeni yazım için.
Yolculuk sürüyor…
Galata Köprüsü gözüktü…
Ve “Ben” yine “Haliç”
Ve yine şiirler bırakıyorum Haliç’in sularına.
BEN HALİÇ’İN ÇOCUĞUYUM
“Ben mi”?
“Efendim..! Küçükken…”
………….
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Eyüp’te büyüdüm.
Sütlüce’den Balat’a
Sandallarla
Ben geçtim
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Orada
Erken çalardı fabrika boruları
İşçiler otururdu
Sırt sırta vermiş evlerde
İnsanlar yorgun kalkardı yataklarından
Biz çocuklar
Kana kana içerdik suları
Eyüp çeşmelerinden
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Sokaklarında
Top oynardı bebeler
Ellerinde yağlı ekmeklerle
Güler yüzlüydü insanları
Ve…
Kahvelerde toplanırlardı
Büyükler akşamları
Ben Haliç’in çocuğuyum
Kokular yayılırdı
Martıların uğramadığı
Alibey Deresi’nden
Oranın çamurunda
Son balıkları
Ben tutmaya çalıştım
Çocuk aklımla
Oltalar yapardım tellerden
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Yorgun çökerdi güneş akşamları
Evlerin damlarına
Geç yatılır
Erken kalkılırdı
O küçücük evlerde
Bilseniz
Ne hayaller yaşanırdı
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Aklımda hep Haliç
Eyüp Sultan’da kuşlar
Avlusunda dua eden annem
Dışarıda simitçiler
Simdi
Babam
Annem
Bir de
Kardeşim kaldı mezarda
Aklım hâlâ Haliç’te
Gördüm
Eski Galata Köprüsü’nü de,
Hasköy’e çekmişler
Peki…
İstanbul Nerede?
Ben
İstanbul çocuğuyum
Şimdi
Kadıköy’de oturan
Eyüplü
Yani
Yani aslında
Ben Haliç’in çocuğuyum.
…..
“Amca…!
Martılar uğramaz mı buralara…”
…..
Ben Haliç’in çocuğuyum
Küçükken de buralarda
Yağmurlar yağardı
Yatak döşek
İnsanlar
Dışarılarda yatardı
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Oy istemeye gelirlerdi buralara
Dayılarla, amcalar
Sonra bir daha uğramazlardı
Onları gördüğümüz
Yalnızca bayramlardı
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Esnaflar
Kendileri yaparlardı yolları
Sonra birileri gelir
Birileri adına
Toplarlardı paraları
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Bir zamanlar
Kendi hallerinde
Yaşarlarken insanlar
Gelmezlerdi
Arsa almaya
Büyük büyük adamlar
Şimdi
Kalmadı el atılacak yer
Ve…
Para etmeye başladı ya buraları
Üşüştü yine
Dayılar… amcalar
Ve…
Tüm akrabaları
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Değişene kadar
Yazgısı buraların
Yazacağım durmadan
Ben
İstanbul çocuğuyum
Kadıköy’de oturan
Eyüplü
Yani
Yani aslında
Ben Haliç’in çocuğuyum
….
“Mavi mi? … O da ne?”
….
Ben Haliç’in çocuğuyum
Düşlerimde
Mavi dalgalar vururdu yanaklarıma
Kıyıda beni
Küçük bir sandal karşılardı
Saçlarımı da
Hafif bir rüzgâr okşardı
Bahçemizde
Hanımelleri açar
Papatyalar
Gelincikler coşardı
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Fener’de
Bir sandaldı oyun odamız
İlk sigarayı orada içtim gizlice
İlk birayı
Balat’ta bir meyhanede
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Defterdar surlarında
Çadırları arasında Çingenelerin
Futbol oynardım ben
Temelleri atılırken
Haliç Köprüsü’nün
Sırtım
Kan ter içerisindeyken
Ben
Haliç’in çocuğuyum
39 numara geçerdi
Aksaray’dan Alibeyköy’e
49…
Kambur otobüs
Taksim’e
47…
Şişhane’ye
Ayakkapı’nın dar sokaklarından geçerdi
Magirus otobüsler
Pahalı da olsa
Tıka basa doluydu
Kasımpaşa’ya giden
Küçük minibüsler
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Alibey Deresi’ne
Lağımlar karışırken
Şenbağ’dan
Karadolap’a inerdik
Gül sinemasına giderken
Çırçır’da
Sıyırırdık paçalarımızı
Geçerken dönüşte
Tahta Köprü’den
Paylaşırdık çocuklarla
Kalan paralarımızı
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Eyüp’te Pierre-Loti
Köşe başında
Sultan muhallebi
Ve
Şark Kahvesi’nde
Ak sakallı
Metin dede
Ah…!
Ne anılarım vardır
Oraların
Kıyısında köşesinde
…..
“Hoşgeldiniz…! Geldiniz de!”
….
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Greve girince işçiler
Arkadaşlarım
Fabrikalarda yatardı
İşsiz kalınca
Mustafa
Süleyman
Hüseyin
Dışarıda çorap satarlardı.
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Güzeltepe’nin
İşçi çocukları
Sokaklarda
Misket
Çelik çomak oynarlardı
Arkadaşlarım vardı oralarda
Üçkâğıtçılara direnir
Onlarla güreş tutarlardı.
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Emniyettepe’de kondular
Boş arsaları
Zamanla doldurdular
İki oda yapanlar
Birer yuva kurdular.
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Silahtarağa’da
Salıpazarı vardı
Sıcakta
Haliç pislik kokardı
Üf…! deyip
Burunlarını tıkarlardı
Uzaklardan gelenler
Düzenlendi
Toparlandı ya buraları
Onlar oldu
İlk gelenler
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Saatleri
Fabrika düdüklerinden ayarlardık
Yıllarca
Hep yalanlarla oyalandık
Çamur doluydu
Taş ocağında kaldırımlar
Kim söz verirse
Seçim önceleri
Onlara kanarlardı
Umut dolu insanlar
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Mavi Haliç’ti
Çay bahçemizin adı
Denizin mavisinden
Martılardan uzak
Kim bilir
Bir mavi düştü bizimkisi belki
Ama yine de
Bir başkaydı
Haliç’te çocukluğun keyfi
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Kâğıthane Sadabad
Tarihte buraları
Lale devrindeydi
Benim de çocukluğum
Hep oralarda geçti
Çamlık’tı oynadığımız yer
Şimdi buralarda
Gökdelenler diktiler
Pis kokarken çevremiz
Beyefendiler…
Hanımefendiler…
Acaba o zamanlar
Nerelerdeydiler?..
….
“Yüreğime vuruyor dalgalar”
…
Ben Haliç’in çocuğuyum
Merhaba kahveci Mehmet
Merhaba büfeci Oylum
Kokoreççi Aziz… Boyacı Ahmet
Merhaba işçi kızlarım
Merhaba
Haliç’in güzel insanları
Yıkılmış gecekondulardan
Eşyaları yerlere atılmış
Fabrika işçileri
Nerelerdesiniz?
Nerelerde?
Bakın
Martılarla gönderiyorum yüreğimi sizlere
Gözyaşlarımı ise
Haliç’e
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Neredesin İzmirli Muhtar Amca
Ayakkabıcı Dayko
Berber Kâni
Nerelerdesiniz…
Çocukluk arkadaşlarım
Nerede top oynadığımız çayırlar
Bacası duman tüten fabrikalar
Nereye karıştı…
Haliç sularındaki mavi düşlerim
Canlı fotoğraflarım
Çocukluk anılarım
Nerede iskeleye yanaşan son vapurlar
Oturmaya gelen
Anneannem
Ak sakallı dedem
Neredesiniz anneciğim, babacığım
Nerede Haliç’teki ayak izlerim
Ben
İstanbul çocuğuyum
Şimdi
Kadıköy’de oturan
Eyüplü
Yani
Yani aslında
Ben
Haliç’in çocuğuyum
Nusret KARACA
…………………………
(*) Fotoğraflar:Nusret Karaca Arşivi
İlk yorum yapan siz olun