Sevim Elmas
2003 yıllında Irak savaşı için yazdığım bir şiiri paylaşmak istiyorum bugün…
Ve ne yazık ki aynı acılar hala dünyanın gerçeği…
Açılmış bir ağız, toprak !
Çığlık atıyor…
Boğaz paralarcasına
Ama duyan tek bir yürek yok…
Açılmış bir yara, toprak !
Kanıyor yüreği…
Sızım sızım sızlıyor derileri
Eski acıları çıkıyor ortaya
Kanlar süzülüyor bedeninden…
Açılmış bir kulak, toprak !
Pür dikkat dinliyor insanlığı…
Bu sefer ki kararını
Yaratıklıktan çıkacak mı insan?
Yoksa bu seferde yenilecek mi vahşiliğine…
Açımış bir kucak, toprak !
Koynuna almak için ölüleri…
Değerini bilemediklerimizi
Bağrına basmak için küçücük bedenleri…
Bir kuş konuyor toprağın üstüne…
Toprak söyleşiyor, dertleşiyor kuşla…
Yürek yüreğe ağlıyorlar
Yürek yüreğe sarılıp
Yürek yüreğe acı çekiyorlar…
Değiştiremediklerine, gücü yetemediklerine…
Nemli gözlerindeki bir damla yaş gibi,
Küçücük bir umut taşıyorlar…
Belki insanlık özünü hatırlar diye!
📸 : Sevim Elmas
İlk yorum yapan siz olun