Ümit Gezgin
Mekana bakıyor ve onu resimsel olarak dönüştürmek istiyordum.. nereden başlayacağımı biliyordum..ilk çizgi sonrasını getiriyordu.. mekana, mekan içindeki nesnelere bakıyor ve onların varlıklarını sorguluyordum..Çizgiler çekiyordum beyaz yüzeye.. insan figürleri vardı çizdiğim resimlerde, araçlar vardı, ağaçlar vardı ve gövdeleri görünüyor gölgelerle birlikte.. güneşi görüyordum gökyüzünde.. olmasa bile güneşi çiziyor ve kırmızıya boyuyordum…
Çizgi.. kalın, ince çizgilerle, kalem ve fırçayla birlikte bir dünya çizmek istiyordum.. mekan ve içindeki nesnelerle birlikte.. bir de hareket var.. insanlar, araçlar, bulutlar ve kuşlar gidiyorlar geliyorlar, sabit binaların gölgesinde.. reklam tabelaları bile değişiyor.. değişmeyen bu gri binalar rahatsız ediyor insanı ve onları da koyu gölgeler içine hapsediyorum…
Yol kenarlarında durup geçen araçlara bakanları anlamıyordum.. niye bakıyorlardı araçlara ve araçlardakiler de ellerindeki telefonlarına bakıyorlardı.. yol umurlarında değildi araç kullananların…
Zaman ilerliyordu.. gölgeler uzuyor, ağaçlar yapraklarını döküyor, çiçekler uçup, başka köşelere konuyorlardı.. martıları, kargaları görüyordum.. çocuklar parklarda annelerinin gözetiminde oynuyor, motorlar hız şampiyonu olmaya çalışıyorlardı… Hafiften yağmur başlamış, sonrasında şiddetini arttırmıştı…
Bir kafe köşesinde resmimi bitirmeye çalışırken aynı zamanda duble şekersiz Türk kahvesi içiyor ve çevreyi de gözlüyordum.. insanlar ne yapıyorlar, ne düşünüyorlar ve ne konuşuyorlardı.. ilgilimi çekiyordu.. yaşlılar genelde hastalık dedikodusu yapıyorlardı.. yok ilaçlar, yok ağrılar, yok uykusuzluklar.. insan bir müddetten sonra sıkılıyordu bu aynı nakarat muhabbetlerden.. gençlerin muhabbetleri de onları aratmıyordu ya…
Sonunda bulutları, o beyazı bol grilikleri sonsuz mavilik içinde devinirken görmek beni rahatlattı.. oraya doğru gitmek ve onların resimlerini yapmak istiyordum…
İlk yorum yapan siz olun