Prof. Dr. Ümit Gezgin
Sanat ve hayat arasında derin ilişkiler vardır.. hiç değilse benim resimlerim ve hayat arasında.. hayatın içinden, dinamizminden beslenir resimlerim.. bakarım, izlerim ve takip ederim hayatı.. giderek bol bol fotoğraf ve video çekerim ki kaçırmayayım zamanı…
Zamanı kaçırmamak mümkün mü.. nasıl kaçırmayacaksın onu.. işte gidiyor, haraket halinde ve filozofların dediği gibi, bir nehirde iki kere yıkanmaz diyerek.. sürekli değişiyor her şey.. zamana, mekana, mevsimlere, gün dönümüne göre…
Sabah başka, akşam başka zaman ve mekan.. insanlar da öyle.. şu yürüyen insanlar, bir saat sonra başka insanlar olacaklar.. ve kendileri bile bunun farkında olmayacak… Devasa bir ağaç vardı ve yeşilliklerin ortasında konuşlanması.. onun resmini çizmeyi düşündüm.. resim ağacın kendisi değil, özü olacaktı.. öz, bir yorum demek aslında.. yoksa ağacın varlığının kimsenin haberi yok.. orada, bir ağacın olduğunu bile düşünmüyor insanlar.. sadece ressam ağacın farkında…
Işıklara doğru yürüyordu insanlar ve güneş tepeye doğru yükseliyordu.. ışıklar alarak kağıtlara geçmek istiyordum ve renk öbekleri de her yere dağılıyordu.. ışıklarda, ağaçların altında, güneşten uzak bekleyenler, kafalarındaki hedeflere doğru bir an önce gitmek istiyorlardı…
Bakıyordum güneş de apartmanın hemen kenarındaydı.. gölgelerin uzadığını görüyordum.. küçük ağaçların, çiçeklerin, bitkilerin gölgeleri uzamıştı kafelere doğru.. bir iki kişi de trafik ışıklara doğru ilerliyordu ve telefonlarına bakıyorlardı.. telefonlarında haberleri izliyorlardı ve bazı evlerin pencerelerinden dışarıyı seyreden, artık evlerden çıkamayan yaşlılar vardı.. onlar bir kafeye bile gidip çay kahve içemiyorlardı artık…
İlk yorum yapan siz olun