Ümit Gezgin
Köşede durdum ve karşıya baktım.. ilerde apartmanlar vardı ve önünde insanlar gelip geçiyordu.. gökyüzünde beyaz bulutlar sürükleniyor gibi bir yerden bir yere gidiyorlardı.. ağaçların türlü renk yaprakları vardı.. güneş ısıtıyor, aydınlatıyor ve renkleri açıyordu.. insanlar kafalarındaki hedeflere hızlı hızlı ilerliyor ve bir kere bile kendilerine niçin yaşadıklarını sormuyorlardı…
Arkadaşların resimlerini çizmiştim.. dereden tepeden konuşuyorduk.. geçmiş anılarımızdan ve gelecek projelerimizden konuşuyorduk.. o ara da ben de resimlerini çiziyordum.. sonra da çizdiklerimin fotoğrafını çekiyorum ve yapay zekayla da değiştiriyorum…
Güneş uzaklardan bakıyordu.. otobüs durağına yürürken, otoyolda da sayısız araç vardı ve vızır vızır geçiyordu bunlar.. aralardan da motorlar hızlanıyor, kaçıyor, gaza basıyordu.. onlar için kural yoktu.. oysa trafik sıkışıktı ve ilerlemek o kadar da kolay değildi… Otobüse binmiştim ve Karaköy’e doğru ilerliyordum.. Bizans surları karşımdaydı ve hemen arkasında bulut kümeleri vardı.. dağılmış, çürümüş, kopmuş, erimişti surlar.. yer yer dökülmüştü ve bazı yerleri de yeniden tamir edilmiş, restore edilmişti…
Surları geçti otobüs.. pencereden dışarıya bakıyordum.. Pazar Tekke denilen semti geçiyor, İETT garajının önündeki tarihi binayı da görüyordum.. ağaçlar kurumuş, yapraklarını dökmüştü yanında yöresinde.. işaret tabelaları vardı.. akşamüstüne gelmişti zaman ve saat beşi geçiyordu ve gökyüzü maviliğinde meteoroloji uçakları çok yüksekten uçuyor, buhar izi gibi iz bırakıyordu… Şehremini’nin oradan geçiyorduk ve çocukluğumun, gençliğimin geçtiği yerlerdi buralar.. eski halini biraz da olsa muhafaza ediyordu.. arka sokaklarda kalmıştı İbrahim Alaattin Gövsa İlkokulu.. orayı bitirmiştim… İnsanlar kalabalık oluşturmuştu.. oraya buraya koşuşturup duruyordu.. mütevazi apartmanların yanında yedi-sekiz katlı apartmanlar da yapılmıştı.. oysa nice depremler olmuş.. bu binaların, özellikle yüksek ve dayanıksız olanlar korkutucu bir şekilde sallanmış, sarsılmış…
Aşağıya, ilk önce Aksaray semtine, sonrasında da Unkapanı’na doğru hızla ilerliyordu otobüs.. otobüste fazla kişi yoktu.. ben de dışarıların fotoğraflarını çekiyordum.. sonra bunlardan kaynaklanarak yazı yazacak, bazıları üzerinden de resim çizecektim… Çapa’daki otobüs durağında da az mı bekledim.. Çapa’da, hemen hastanenin karşısındaki bir ara sokaktaki boş arsanın yanında, bir apartmanın arkasındaki tek katlı evde oturduk yıllar yılı…Binalar belki duruyordu, ama dükkanlar değişmişti.. bir zamanlar burada sinema salonu da vardı.. oralar bile başka dükkanlara dönüşmüştü.. ecza depoları, büfeler, kafeler, pastaneler doluydu her yer… Millet Caddesi’nin önünden geçiyorduk.. köşedeki bina yıkılmış, yerine başka bir binanın planı yapılır olmuştu.. eczane, kafe yan yanaydı.. karşısında da pastane vardı… Hemen ilersinde Saraçdoğan Cami vardı.. farklı bir mimari tarzı vardı.. yanlarındaki yollar dar, apartmanlar bitişik nizam.. ilersinde de Çukurbostan vardı ve o da Bizans döneminden kalmaydı.. biz gençken orada futbol oynuyor, seyrediyorduk…
Şehremini Lisesi’nin önüne gelmiştik.. yollar burda boştu.. çöp konteynerleri kenarda duruyordu.. ağaçlar da vardı.. lisenin hemen yanında Çapa Ortaokulu vardı ve ben burada okumuştum.. liseyi de Fatih Ticaret Lisesi’nde okumuştum… Aşağıya doğru ilerliyorduk ve insanlar gidiyor geliyordu.. köşedeki apartman yıkılmış, yeri otopark yapılmıştı… Artık Fındıkzade’ye gelmiştik.. karşıya geçenler vardı.. bir kadın çocuğuyla geçiyordu.. araçlar da ağır ağır ilerliyordu… Apartmanlar tamamen yazıhane ve dükkan haline gelmişti.. bekleyenler, telefonlara bakanlar vardı her tarafta.. ilerde de semt pazarı vardı… Pazar da kalabalıktı.. yanında da cami vardı.. ilerde de yine bir kafe ve tepelik bir yerde de tarihi mezar taşları vardı… Çoluklu çocuklu insanlar pazardaydı.. alış veriş yapmışlar karşıya geçmek için ışıkları bekliyorlardı… Tarihi beton bir köşk vardı.. büyük binaların arasında kalmıştı.. orada eskilerden kalma büyük bir hastane vardı Haseki Hastanesi.. orası yıkıldı ve yeniden yapılması bekleniyor şimdi…
Unkapanına doğru ilerliyorduk ve yine Bizans’tan kalma surları geçiyorduk.. Valens Su Kemerleri deniliyordu bunlara ve yüksek, güçlü, büyük taşlardan oluşmuştu.. üst üste büyük kapıları vardı ve en üstten de uzak yerlerden getirilen sular akıyor ve Binbir Direk Sarnıcı gibi sarnıçlarda toplanan içme suları, daha sonrasında şehre, belli yerlere açılan çeşmeler vasıtasıyla veriliyordu… Eski sağlıkla ilgili binalar da vardı ve bunlar aynı zamanda bir tarihi de oluşturuyor ve yansıtıyordu… Unkapanı Köprüsü’nü sonunda geçtik ve tarihi caminin oradan ve yine meydan çeşmesini de geçerek durağa doğru ilerledik…
İlk yorum yapan siz olun