Ümit Gezgin
Eski binalar vardı yol boyunca.. bir katlı iki katlı.. çok eskiydi binalar.. meşhur Perşembe Pazarı denilen yerdi burası ve ucu Karaköy’e çıkıyordu.. oradan da yukarıya Bankalar Caddesi’ne çıkılırdı.. bir zamanların canlı ticaretin attığı yerler.. şimdilerde de Bankalar Caddesi müze olmuş vaziyette.. Perşembe Pazarı denilen yer de, yine hırdavatçıların toptancı dükkanlarının mekanı olarak varlığını sürdürüyor…
Çevreyi tarihiyle birlikte anlamaya çalışıyordum.. mekanların, binaların ve çevrenin anlatımı Türk edebiyatında pek yoktur.. anlı şanlı Ahmet Hamdi Tanpınar bile güçlü kalemiyle bunu yapamamıştır.. zaten çoğu da buna yanaşmış değildir.. Peyami Safa da yanaşmamıştır.. hemen diyaloglara ve insan tasvirlerine girilmiştir.. oysa romanların yazıldığı zamanlar çevre tasvirlerine, bina tasvirlerine, insan çevre ilişkileri bağlamında yer vermiş olsalardı, Türk edebiyatının durumu çok daha farklı olabilirdi… Köprüye doğru yürüdüm.. turistler de vardı ve köprü, yakışıksız, bakımsız ve dökülüyor…
Son ışıkları güneşin tatlı bir sarılıkta köprü başına, simitçilerin, otobüs durağının, tarihi binaların, balıkçıların ve dandik, köhne motor ve iskelenin bulunduğu yeri aydınlatıyor, ısıtıyordu.. bakıyordum yine derme çatma, hayatan bezmiş tipler de vardı ortalıkta.. işsiz güçsüz kılıklarda duran, oturan, elinde sigara yürüyen tipler.. saç sakal uzamış ve ağır ağır yürüyor ve kabadayıca hareketler yapan tipler… Çoğu genç insanlar Karaköy vapur iskelesine doğru ilerliyordu.. İstanbul Kitapçısı da üst kattaydı.. daha öncesinde Kahve Dünyası da vardı.. o kaldırıldı… Üsküdar’a geçecektim.. motor gelmişti.. binecektik artık, yapacak bir şey yoktu.. sevmediğim bu köhne motorlar Boğaz sularına da gömülebilirdi.. aşırı kalabalık oluyordu ve minibüsler gibi her iskeleye uğruyorlardı…
İlk yorum yapan siz olun