Ümit Gezgin
Şehir hayatı resim sanatını birçok yönden etkiler elbet.. ama özellikle şehirle organik bağlantı kurup, bunu resmine yansıtmayı düşünen ressamlar için.. sonra sadece resim sanatı için değil, aynı zamanda şiir, öykü, günlük, deneme, anı ve roman, tiyatro için de belirleyici etkisi vardır şehir hayatının…
Bir kere sabahın erken saatlerinde yollara çıkıyorsun.. kalabalık caddelerde, sabahın kör karanlığında metrolara, tren istasyonlarına, otobüs duraklarıyla, minibüslerin bekleme noktalarına hücum ediyorsun.. bekliyor ve bir an önce yola koyulmak ve iş yerlerine ulaşmak istiyorsun.. bir sıcak çay ve kahve içerek işinin başına geçmek istiyorsun.. kolay değil bunlar tabi.. ressam da tüm bu hercümerci görüntülemek, anlamak ve anlatmak istiyor…
Güneş tatlı tatlı vuruyordu parklara, kaldırım ve asfalt yollara.. araçlar da sorumsuzca, bazen de ışıklara dikkat etmeden yol alıyordu.. en çok da motorlar.. kaçamak yollardan kaldırımlara çıkıyor, hız yapıyor ve insanları ciddiye almıyorlardı.. bunlara ciddi şekilde cezalar kesilmesi gerekiyordu.. medeni toplum demek ceza kesen, kurallara uyan ve uymayanları da ayıran demek.. şehir hayatı düzen ve intizam, estetik ve disiplin hayatıdır ve her şey de tıkır tıkır işler.. bu işleyişi bozanlar da kurallara ve hukuka göre de ceza alır.. bakıyorum kırmızı ışıkta geçen motorlar görüyorum.. onların kameralar tarafından tesbit edilerek cezalandırılması gerekmektedir…
Ağaçların gölgeleri uzuyor, yeşil çimenlerin üzerine yayılıyor.. güneş apartmanların üzerinden yükseliyor.. mavi ve beyaz renkler yayılıyor gökyüzüne ve kargaların da çöp kutularının başında olduğunu görüyorum.. kediler de nedense yüksek duvarlara, telefon kutularının üzerine çıkarak bir noktaya bakıyorlar heykel gibi durarak…
Ressam şehrin kalabalık görünümünü, gürültücü gerçekliğini iyi analiz eder.. şehir gerçekliği, şiire olduğu kadar, öyküye, romana ve resme de taşınır.. gerek parça parça, gerekse de total olarak yansıtmaya, giderek yorumlamaya ve en başta da anlamaya çalışır sanatçılar şehri… Bakıyorum.. yanımda taşıdığım boyaları, kalemleri, kağıtları çıkararak, bazen yürürken bile resim çizerim.. bu bana tuhaf bir haz duygusu ve ruhsal rahatlama durumu verir.. huzur bulurum.. huzurun getirdiği bir ruhsal esneme durumu yaratır…
Şehirdeki gölgeleri seviyorum daha çok.. aradaki güneş parçalarını.. onları boyamak ayrı bir keyif veriyor bana.. resim çizgisel ağırlıklı bir renk skalası olarak yansıyor kağıtlara.. sonra insanların yüzlerine, elbiselerine, tavırlarına bakıyorum… Okula doğru hareketleniyorum ve ilerliyorum da ilerliyorum…
Üniversitenin içindeyim ve ağaçlar çam ağacı ve bazı yerleri sararmaya başlamış.. dökülmüş yapraklar var ve gökyüzü maviliğine bakarak ilerliyorum ve bulutlar gri ve ağır üstüne çökmüş ağaçların.. araçları oraya buraya park etmişler.. burada çalışanların veya öğrencilerin araçları, olmadı ziyarete gelenlerin…
Okulda, Zeynep hocamızın odasındaydık.. İnci hocamız vardı, Aslı hocamız vardı.. dereden tepeden konuşuyorduk ve Engin hocamızın büstü vardı ve eski kanserden vefat etmiş Mustafa Gürünlü hocamız yapmıştı bu heykeli ve seviyordu Engin Akdoğan hocamızı da.. değerli bir insandı Engin hocamız.. benim çıkardığım, basılı haldeki sanat gazetesine bale ile ilgili yazılar yazıyordu.. çok değerli yazıları vardı ve herkes de dikkatle okuyordu o yazıları.. şimdi online olarak çıkarıyorum gazeteyi ve herkese daha kolay ulaşıyor.. gazete herkesin elindeki cep telefonlarında artık… Konuşuyoruz, dereden tepeden, sanattan, eğitimden.. eğitimin, sanat eğitiminin gelişmesi ve yaygınlaşması için de çok değerli fikirler ortaya çıkıyor.. onlardan da bahsediyoruz.. ve herkeste biraz kırıklık var.. nezle, grip yaygın ve geçmiş olsun, diyoruz.. havaların bozacağından ve kar yağışının artacağından bahsediyoruz.. ve ben daha Beşiktaş’a resim yapmaya geçeceğimi söylüyorum…
İlk yorum yapan siz olun