Ümit Gezgin
ZİYA OSMAN SABA
“çiçeğin rengi soldu, bitti şarkısı kuşun
yol tenha, dal mecalsiz, su durgun
tabut yapılan tahta, ev ev taşınan odun
bahar, ümit yerine; ey kış, içimde korkun
ben artık korkmuyorum, her şeyde bir hikmet var”
Ziya Osman Saba’nın bu şiiri her zaman için hüzün dalları gibi dolanır durur.. ama sonunda yine korkuyu aştığını söyler.. ve “ben artık korkmuyorum her şeyde bir hikmet var” diyerek ilahi gerçekliğe işaret eder.. sonsuzluk içinde devinen fezaya ve onun içinde yüzen dünyaya bakarak.. hüzün.. belki onu yakınında duyumsar O da arkadaşı Cahit Sıtkı gibi.. ama hüznü bile şiirsel bir atmosfere taşır.. resimsel pasajlar oluşturur.. Üsküdarlı Hoca Ali Rıza’nın resimleri gibi resimler meydana getirir şiirlerinde, düz anlatılarında…
Kolay değildir resim yapmak.. şiir yazmak ve öykü kurgulamak da.. kolay değildir yaşamak da yaşamayı bilenler için… Lapa lapa kar yağıyor ve araçlar geçiyor, kaldırımlar beyaza bürünmüş.. insanların ayak izlerinin griliği var birbirine karışmış.. dallar, yapraklar ilahi beyazlığın şarkısıyla kendinden geçmiş.. binalar binalar sonra.. yan yana onlar da sonsuza uzanıyor ve içlerinde türlü dertler barındıran insanlar, yaşlılar, hüzünlü orta yaşlılar yaşıyor…
Karlı havalarda en çok hayvanları merak ediyorum.. nerede bu hayatın süsü, şehrin canlı ve sevimli varlığı hayvanlar.. kediler, köpekler, kuşlar.. martılar, güvercinler, kumrular, kargalar, serçeler.. başkaca da kuş yok zaten şehir dünyasında yaşayan.. ara sıra Kurbağalıdere’de karabatakları görüyorum.. bir de göç etmeyi unutmuş bir iki leylek…
En çok karlı yaşamı sevdiğim ortaya çıkıyor.. elbet yağmurları da.. ama beyazın tuhaf bir çekiciliği, hüznü barındıran bir oluş serüveni ve ilahi bir yönü var.. insan kendine daha fazla yaklaşıyor karlı havalarda ve evrende de tek başına, yalnız bırakılmadığını çok iyi anlıyor…
İlk yorum yapan siz olun