Ümit Gezgin
Elektrik direğinin üzerine zaman zaman martılar konuyor, sonra kargalar geliyor onlar da bağırıp çağırıyordu.. yer kapma savaşı mıydı bu anlayamıyordum.. sakinlik vardı yolda kaldırımda.. insanların sayısı da pek fazla değildi.. kaldırım kenarlarında bodur çam ağaçlarının üstünde de kargalar vardı.. yuva yapmış kargalar…
Gereksiz yükseklikte apartmanlar vardı.. deprem bölgesi olan bir şehirde bu kadar yüksek binaların olması yanlıştı.. bu yanlışlığı niye yapıyordu müteahhitler, anlamak mümkün değildi.. oysa her binada raylı sistem olması gerekiyordu.. raylı sistem yoktu apartmanlarda.. ciddi bir deprem olsa risk yüksek olabilir…
Sözcükler.. her yerde sözcükler vardı.. hastane, eczane, geçilmez, otobüs durakları.. yeni yapılan binaların yüzeylerinde doktor tabelaları da vardı.. gri renkler egemendi.. ağaçların, direklerin, gölgeli çizgileri uzanıyordu her bir yere…
Dört katlı beyaz köşk vardı.. zamanında paşaların böyle çok görkemli köşkleri vardı.. o köşklerden geriye pek fazla bir şey kalmadı.. bu da ender köşklerden biri.. yanında yöresinde de yeni yapılan iş merkezleri ve hastaneler vardı.. arka kısımda da yine yeni apartmanlar yükseliyordu yekpare mavi gökyüzüne.. çizgiler de, renkler ve sözcükler de çoğalıyor, uzuyor ve şehrin gürültüsüne eklemleniyordu…
Benim de saçlarım dökülmüş, başım kelleşmiş ve favorilerim de hepten beyazlaşmıştı.. yüzümdeki çizgiler artmış, gözlük numaram git gide büyümüştü.. evlerin, yolların, kaldırımların kenarlarından yürüyor, kah fotoğraf, kah video çekiyor ve sonra da onlara bakarak ya yazı yazıyor ya da resim çiziyordum.. anlatmak en önemeli uğraşım olmuştu.. anlatmak kendini göstermekti bir anlamda.. ilkönce kendine gösteriyor, sonra da mekanda varoluşunu yeniden tanımlıyordun.. günlük insanın telaşlarından farklı bir şeydi elbet bu…
Sözcükler, renkler ve çizgiler her yere egemendi.. ruhlarımıza, bakışlarımıza, varoluşlarımıza da egemendi…
İlk yorum yapan siz olun