SAVAŞ…VE ÇOCUKLAR!…BU MUDUR?…BU MU?…”Barışa Kucak Aç!”

             Nusret Karaca
                  .....

ÖZLEM

Hani insanlar vardı bu dünyada
Savaşa açlığa karşı
Hani okullar vardı
Sevgiyi, barışı öğreten
Peki
Ben niye ağlıyorum
Koşup oynamak varken
Bu yaşımda çocuklarla
Neden tutunacak yer arıyorum

              Nusret Karaca

…
SEN Kİ

Sen ki
Elinde kalem tutan
Düşünen

Sen kil
Karanlığa inat/ aydınlık

Bir yanda kan/duman
Bir yanda açlık/hastalık

Barış orada/tutunsana kanadına

Yeter artık saklandığın
Göstersene yüzünü
Ey insan!(lık!)

               Nusret Karaca

…
İNSAN!

Etrafta kan kokusu var
Nefrete bulaşmış el, tetikte
Etrafta barut kokusu
Namlunun ucu kime çevrili
Kim saklar karanlık yüzünü
Etrafta sis var
Etrafta kol/bacak
Utanıyorum
Çık artık ortaya
Nereye saklandın
Ey insan!

              Nusret Karaca

…….
Evet!
Dünyaya barış gelmeli…Ve ağaç dalları okşamalı duvarları, güneş ısıtmalı,
pencerelerden içeri yayılmalı kuş sesleri.

Her doğan gün ve gün bitince yarın bir umuttur insan yaşamında. Umut ise
yaşama sevincimiz.
İnsan olarak dünyaya gözlerimizi açmak ne güzel!…
Peki ya insanca yaşamak?

İnsanların barış içinde yaşadığı birbirlerine
sevgi ve kardeşlik duyguları
ile yaklaştığı, savaşların yerine barışın egemen
olduğu bir dünyada yaşamak ne güzel değil mi!
Öyleyse!…
İyiye…Doğruya…Güzele Merhaba!