Ümit Gezgin
Hocalarla ve öğrencilerle sanat üzerine sohbet etmek için yola çıktığımda Feneryolu’na gelmiş bulunuyordum ve Ressam-Prof. Serap Eyrencioğlu hocayla karşılaştım.. ayaküstü dereden tepeden konuştuk.. insanlar gelip geçiyorlardı…
Hoca Akademi yıllarına gitti.. ben dedi elli yaşında profesör olmuştum.. eşim hukukçuydu O da kırk yaşında profesör olmuştu.. birçok sanatçının da hukuk meselelerini çözmüştü.. vefat edeli yıllar olduğu halde iyi bir şekilde anılıyor.. hayırla anılıyor.. ama öyle vefat eden hocalar var ki.. lanetle anılıyor, dedi.. o yıllarda sevilmeyen birçok hoca olduğunu, belirtti.. sevilen hoca olmak kolay değildir.. ama notu düşük tutarsın.. ukalalık yaparsın, kendini bir halt sanırsın kimse senden hoşlanmaz…
Master öğrencilerime yetişmeye çalışıyordum.. dersimiz Sanat Kavramları’ydı.. master düzeyinde sanatın kavramlarını masaya yatırıyorduk ve aynı zamanda o kavramlar üzerinden de değerlendirme yapıyorduk.. birkaç master öğrencim vardı.. onlardan Ayşe ve Seda gelmişti…
Sanat Kavramları ile ilgili konuşmalar, interaktif anlatımlar bitmişti.. tekrar geri döndüm.. üniversitenin içi de dışı da kalabalıktı.. çünkü hava da güzeldi ve insanlar öbek öbek okula geliyorlardı.. yeşil alanlar, bol ağaç ve parklar, bahçeler vardı kampüsün içinde.. gökyüzünde bulutlar geziniyor ve mavi gökyüzü insana serinlik duygusu veriyordu…
Akşam beşte de Sanat Bilimleri dersim vardı ve son sınıflar bu dersi alıyordu ve Prof. Dr. Süleyman Savcı binasındaydı ve altıda da başka sınıflar başka dersler göreceklerdi.. yoğunluk artıyordu.. hava biraz serinlemeye de başlamıştı.. yürüyordum ve sarı köşkü geçmiş, geçerken de sarı atkımla birlikte fotoğraf çekilmiştim… Öğrencilerle sanat bilimlerini ve kavramlarını enine boyuna tartışmış ve görüşmüştük…
Dersten çıktım ve öğrenci kulübünün bulunduğu binaya gittim..yine orda da her fakülteden öğrencilere ders veren animasyon uzmanı eski öğrencilerimizi gördüm.. tıptan fizikten, sanattan ekonomi ve hukuka kadar birçok farklı disiplinden gelen öğrenciler çizgiyi, animasyonu öğrenmek istiyorlardı…
Dr. Alp Özeren, Prof. Dr. Nermin Özcan Özer ve Jale Denizaltı hocalarımızla üniversitenin içindeki Kafe Bahçe’de buluşacaktık.. ben de altıda dersten çıkmıştım.. koşa koşa kafeye geldim.. hocalara profesörlük kutlaması babında birer çay-kahve ısmarladım.. kutlamalar devam ediyordu ve kırk gün boyunca da sürecekti.. dışarda da güzel bir hava vardı ve bazı öğrencilerimiz de kafeye gelip, yurtlarına gitmeden önce birer çay içip sohbet etmeyi tercih ediyorlardı…
Sonra Erdinç hocamızı gördük.. O da Fransızca bölümünde profesördü.. onu davet ettik çaya.. havadan sudan konuştuk.. hoca aynı zamanda yakından müzikle de uğraşıyordu.. Alp hoca da takdir ediyordu hocayı.. birçok enstrumanı çalıyordu hoca ve bu alanda aynı zamanda besteleri de vardı.. sanatın her kolu bizleri geliştiriyor, aynı zamanda da zamanımızı değerlendirmemize vesile oluyordu.. az sonra Ali hocamız da geldi ve sohbet derinliktikçe derinleşti ve güzelleşti.. hem günlük gelişen çalışmalardan, hem sanattan ve özellikle müzikten sohbet ediyorduk.. aynı zamanda Prof. Tülün Malkoç hocanın opera bestesinden de bahsediyorduk.. hocanın İbrahim Üzümcü Salonu’nda çok güzel bir operası vardı ve gidenler hayran kalmışlardı…
Daha sonra hep birlikte dışarı çıktık.. eğitimde görevli hocamız da çocuklarıyla gelmişti.. birlikte maç vardı onu izleyeceklerdi.. okulun sevimli kedilerinden biri de çevremizden ayrılmıyordu.. bir öğrencimize telefonu verdik fotoğrafımızı çekmek için.. sonra biz ayrıldık hocalarımızdan ve okulun kapısından dışarıya çıktık…
Akşam olmuştu artık ve okulun kapısında fotoğraf çekildik.. hava soğumaya da başlamıştı.. Nermin hocamızı minibüse bindirdik.. eşi Adnan Menderes beye selamlar da gönderdik.. hoca evde bekleyen dört tane kedisine de bakmakla yükümlüydü.. onun için koştur koştur Üsküdar’daki evine gitmek zorundaydı.. biz de Jale hocamızı Kuyubaşı’ndaki evine bıraktık ve Alp hocayla birlikte Feneryolu Marmaray istasyonuna doğru ilerledik…
İlk yorum yapan siz olun