Ümit Gezgin
Her türden yelkenli yol alıyordu körfez sularında.. eğlence kabilinden yelkenlilerdi bunlar.. bazıları öğrenme amaçlıydı, tekne kullanmak isteyen insanların amatörce de olsa kullandıkları, önlerinde öğreticileri ilerliyorlardı…
Büyük kayalar vardı.. kayaların üstünde kediler, köpekler, küçük büyük insanlar.. sonra bulut kümelerini görüyordum.. sevimli pamukçuklar olarak gökyüzü maviliğinde uçup duruyorlardı martılarla birlikte.. yürüyen insanlar nerede yürüdüklerini ve niçin yürüdüklerini de bilmiyorlardı.. yaşamak, sonsuzca yaşamak istiyordu bu yürüyen, havaya, bulutlara, kuşlara ve dalgalı, bol yelkenli denize bakan insanlar…
Bisiklete binen çocuklar var.. anneler babalar yardımcı oluyor.. sahildeki kafelerde oturan yüzlerce insan.. gelene geçene bakıyor.. sadece bakıyorlar.. bir şey düşünmelerine imkan yok.. düşünmenin ne olduğunu öğrenmemişler.. sadece bakıyorlar.. kuşlara, insanlara, köpek gezdirenlere.. balon patlatıcılara.. durmadan bakıyorlar…
Yelkenliler körfez sularında yüzmeyi sürdürüyor.. açılanlar, adalara doğru gidenler var.. sahilde, parkın içinde kalan, güneşlenenler de neşe içinde bu rengarenk görüntüleri izliyor ve gökyüzündeki bulutlara ve sonsuz maviliğe bakıyorlar…
İlk yorum yapan siz olun