Asırlık ağaç ve yaşlı bina…

Ümit Gezgin

Asırlık ağaç ve yaşlı binaya bakıyordum.. bakıp fotoğraflarını çekiyor, sonra da resimlerini çiziyordum.. yaşlı bina belki yetmiş yaşından fazlaydı.. içini dışını, ev içlerini biliyordum.. ilk yapıldığı zaman semtin parmak uçuklatacak kaloriferli binalarından biri olduğu, söyleniyordu.. sonra bodrum katında da Yeşilçam filimlerinde de filim sahnesi olarak kullanılmış gece kulübü Top Hop varmış…

Şimdilerde bu bodrum katı Vakıflar Bankası’nın deposu olarak kullanılıyordu.. hocalarımdan Ramiz Aydın’ın resim sergisine geldiğim 1988 yılını hatırlarım.. o zamanlar bodrum katı Vakıflar Bankası Sanat Galerisi olarak hizmet veriyordu… Ağacı da çok iyi hatırlarım.. ağacın olduğu yerde açık çay bahçesi vardı ve hemen her gün oraya uğrar bir çay kahve içerdim, resimlerimi yapardım… Önünde küçük bir de park vardı yaşlı apartmanın önünde.. anılar bile unutuluyordu.. kimse geçmişi hatırlamak istemiyordu.. zaman ilerliyor ve kim ne yapacağını tam olarak bilemiyordu.. nasıl anıları getiririm, diye düşünenler vardı ama, giden anılar bir daha geri gelmiyordu…

Feneryolu Hatboyu’na çıkmıştım.. gölgeler uzamış, saat öğleyi de uzatmış mıydı acaba.. yoksa her şeyde olduğu gibi bunlar da birer kurgu muydu.. güneş altında uzanıyordu her şey ve güneş, karanlık, müphem şeyleri bile ortaya çıkarmakta hünerliydi.. martılar güneşe doğru uçuyor, şapkamı güneşli havalarda takıyordum.. daha rahat resim çalışıyordum.. bugün de bol güneşli ve geniş mavili bir hava vardı.. ağaç dal ve yeşil yaprakları daha parlak bir şekilde işte ortadaydı ve bu da bana ilham veriyordu…

Zamanında, yani 1950’li yıllarda görkemli büyük bir site olarak tam ortada dururken, şimdilerde yeni yapılan binaların arasında kaybolmuş gibi duruyor bina.. tam köşeyi tutmuştu oysa.. köşe önemliydi ve görkemli bir görünüme de sahip oluyordun köşeyi tutunca.. bina da öyleydi ve hala eski asaletini, yıpranmış da olsa sürdürüyordu sürdürmesine.. ama onun zamanının insanları ya yaşlanmış ya da ölmüştü… Her gün yanından yöresinden geçen tonla insan, dönüp bakmıyorlardı bile artık ona.. suskun varlığını sürdürürken bina, asırlık kesilmiş, iyisinde budanmış ağaçla kader ortaklığı yaptığının ne kadar farkındaydı bilmiyorum…