Ümit Gezgin
Yola çıktığımda şehir yeni yeni uyanıyordu.. ilk önce simitçiye baktım tezgahının başındaydı ve yıllardır o köşedeydi.. yukarıdaki, Feneryolu’nun üstündeki simitçi gibi belki onun da son model arabası vardı ve bir yere park ederek simit tezgahının başına geliyordu.. bir simit tezgahı sahibi olmak o kadar kolay değildi ve ciddi bir gelir getiriyordu.. zaten tezgahın başında duranlar genelde emekli insanlardı.. hem emekli aylığı vardı hem de simitçilikten elli altmış bin lira da ayda kazanıyorlardı ve bu da onlara ciddi bir avantaj, giderek de ayrıcalık da kazandırıyordu…
Sabahın erken saatlerinde olduğu için kaldırımlar boştu.. gökyüzünde de tek tük bulut parçacıkları vardı ve kuşlar da yoktu.. genelde bu Fenerbahçe, Kalamış hattında, sahil bandında martılar görünüyor, kargalar da onlara eşlik ediyordu.. martıları da kargaları da çalı çırpı toplarken görüyordum ve içimden demek ki yumurtlama mevsimine geldiler bunlar, diyordum…
Bir genç kız okuluna koşturuyordu, ışıklara takılmıştı, ışıkları aşmak, beklemeden geçmek istiyordu.. arkasını dönüp dönüp bakanlar vardı genç kıza ve arabalar da habire, sabah olmasına rağmen hızlıca geçip gidiyorlardı..
Işıklarda durdum.. hava güzeldi ve ağaçlar iyisinden yeşillenmişti.. Antikacı’yı ve Aktar’ı görüyordum.. yanında da her sokakta olan Kuaför vardı.. kuaförler çoğalmıştı bu semtte.. her kadın saçını çok sık mı yaptırıyordu ki, her sokakta iki üç kuaför vardı.. anlamak da pek mümkün değildi…
Feneryolu’na çıktım.. kedi, aslan gibi yayılmıştı duvarın üstünde.. aklıma Antik Mısır’daki Sfenks geldi.. o da aslandı, başı firavundu.. dev boyutluydu.. sakin tabiatlı bir kediydi bu.. tek başına takılıyordu.. eskiden beyaz dişi kedinin yanındaydı.. onunla şimdi başka kedi takılıyordu, yanından ayrılmıyordu.. bizim aslan kedi de tek başına kalmış, küskünleri oynuyordu…
İlk yorum yapan siz olun