Ümit Gezgin
Türkiye’de zenginleşme, inşaat, enerji, ithalat-ihracat, gıda, tekstil, eğitim, sağlık, turizm.. vb. alanlarda büyük ölçekli çalışmalar yapmakla ilgili.. bu gruplardan gelen insanlar artık daha görünür olmak istiyorlar.. genç kuşak zenginleri eskilere oranla para ve güç unsurlarını arabalarla, yatlarla, lüks konutlar ve gezmelerle, hatta sanat eserine yatırım yapmakla ve popüler sergi, konser, fuar gezmekle göstermek istiyorlar…
Zenginlerin bir kısmı hala, Beyoğlu, Nişantaşı, Moda gibi semtlerde oturuyorlar.. batılı bir eğitim ve kültürleri var genelde bu zenginlerin.. çocukları yurtdışında eğitim görüyor ve birden fazla dil konuşuyorlar.. bu kesim sanat koleksiyonculuğu, opera, bale, konser gibi etkinliklere katılma.. sanatı anlamaktan ziyade, sosyal statü gereği orada olmak bunlar için daha önemli…
Zenginlerin çoğu sanatı anlamaktan uzak.. daha çok popüler ve reklam edilmiş sanatçıların eserlerini, tablolarını daha fazla statü elde etmek için alıyorlar.. sanat müzayedeleri de kendini göstermek babında geçerli ve gelişmekte…
Kimi zenginler için sanat etkinliği görünürlülükle ilgili.. aynı zamanda da iş bağlantılarının, sosyalleşmenin ortak alanları.. keza politik ilişkiler de yine bu mecralarda gelişiyor, kuvvet buluyor ve stratejiler çiziliyor…
Etiler, Emirgan, Bebek, Ulus gibi semtlerde siteler içinde yaşıyor zenginlerimiz.. güvenlikli, kapalı, kendi içinde restoran, market, spor salonları olan kompleksler buralar.. yazları Bodrum’da, Çeşme’deki villalardalar.. kışın Dubai, ayrıca Avrupa tatilleri…
Bu kesimin gündelik hayatları şehrin geri kalanından kopuk.. özel şöförlü arabalarla dolaşıyorlar.. çocukları özel okullarda okuyor, kendileri özel hastanelere gidiyor…
Tüketim alışkanlıkları, lüks markalarla başlıyor.. Hermes, Chanel çantalar, Rolex saatler, özel dikim elbiseler onlar için olmazsa olmaz şeyler.. yemek kültürleri genelde pahalı restaurantlar.. Nusret tarzı içi boş gösterişli mekanlara da düşkünler…
Türkiye’deki zenginler moda akımlara, talep yoğunluğuna göre hareket ediyorlar.. herkesin gittiği yer, herkesin ilgilendiği sanatçı, herkesin dinlediği şarkıcı.. gibi yönelimleri var.. onun dışında kişisel yargıları, beğenileri gelişmemiş, güdük kalmış durumda…
İstanbul Modern, Pera Müzesi, Sakıp Sabancı Müzesi gibi sanat mekanlarının açılışlarına gidiyorlar, ama oraları bunun dışında takip etmezler ve gitmezler.. Devlet Tiyatroları tercihleri değildir.. özel tiyatrolara da ara sıra itibar gösterirler.. müzikaller ve stand-up gösteriler favorileri arasında…
Otuzlu-kırklı yaşlardaki zengin çocuklarının sanata, kültüre yaklaşımlarında farklılıklar var.. çağdaş sanat fuarlarına ilgileri giderek artıyor.. kendilerine göre çağdaş sanat koleksiyonları oluşma aşamasında.. kültürlü görünmek istiyorlar.. sanatçı dostu olmak veya hiç değilse görünmek istiyorlar.. bazen destekledikleri ve sponsoru oldukları genç sanatçılar olabiliyor…
Buna rağmen zenginler için sanat bir aksesuar olmaktan öteye gidemiyor.. ne kültürleri ne de ilgileri bunu aşabilecek güçte değil…
İlk yorum yapan siz olun